Мусалмон маъсум (бехато) нест. Ҳар як фарзанди Одам хатокор аст (ногузир ба хато роҳ медиҳад) ва беҳтарин хатокорон ононе ҳастанд, ки пайваста тавба мекунанд, чунонки дар ҳадиси шариф омадааст. Бо вуҷуди ин, барои мусалмон имконпазир аст, ки дар ҷомеаи исломӣ зиндагӣ намуда, то ҳадди тавоноии худ дини худро ҳифз ва риоя кунад, бо такя ба фармудаи Аллоҳ таъоло:
فَاتَّقُوا اللهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ
سورة التغابن: ١٦
«Пас то ҳадди тавонатон аз Аллоҳ битарсед». (Сураи Тағобун: 16).
Ин ҳолат ба дини ӯ осеб намерасонад, агар баъзе иштибоҳҳое аз ӯ сар зананд, ки қасдан анҷом надодааст, ё он амалҳоро бар асоси иҷтиҳод, донишу маълумоти мавҷудаи худ ҷоиз пиндошта бошад, ё дар бораи онҳо аз бархе аз аҳли илм пурсиш карда, фатвое гирифта бошад, вале он фатво бо Шариати пок мувофиқат накарда бошад.
Хулоса, вазифаи мусалмон он аст, ки то ҳадди тавоноӣ аз Аллоҳ битарсад, он чиро ки Аллоҳ бар ӯ ҳаром гардондааст, ҳаром бидонад, ва дар иҷрои он чи Аллоҳ бар ӯ фарз намудааст, саъю кӯшиш намояд. Ва агар лағжиш ё хатое аз ӯ сар зад, бояд фавран ба тавбаи ростин ва холисона шитобад.