Назди тамоми уламои Ислом маълуму маъруф аст — ва ин дидгоҳи ҷумҳури уламо ва аксарият ба шумор меравад, балки ба ҳадде расидааст, ки ба иҷмои уламои салафи солеҳи нахустин монанд аст, — ки закот барои ободонии масҷидҳо, хариди китобҳо ва монанди ин гуна корҳои хайр масраф намешавад. Балки он танҳо ба гурӯҳҳои ҳаштгонае сарф мегардад, ки дар ояти сураи "Тавба" зикр шудаанд. Онҳо иборатанд аз: фақирон, мискинон, коргузорони ҷамъоварии закот, дилҷӯшудагон (касоне, ки дилҳояшон ба Ислом ҷалб карда мешавад), барои озод сохтани бардагон, пардохти қарзи қарздорон, дар роҳи Аллоҳ ва мусофирон (дарроҳмондагон).
Мафҳуми «дар роҳи Аллоҳ» махсус ба ҷиҳод тааллуқ дорад. Ин дидгоҳи маъруфи аҳли илм аст ва дар доираи он масраф намудани закот барои ободонии масҷидҳо, сохтмони мадрасаҳо, роҳҳо ва ё монанди инҳо ҷой надорад.
Аллоҳ соҳиби тавфиқ аст.