Агар мусулмон пас аз дастёбӣ ба тавоноии адои ҳаҷ даргузарад, бар ворисаш лозим аст, ки худ ба ҷойи ӯ ҳаҷ намояд ё аз ҳисоби молу мулки марҳум шахсеро ваколат диҳад, то ба ҷойи ӯ ҳаҷ кунад, зеро ин бар ӯ қарз буда, сазовортар ба пардохт мебошад. Шарт нест, ки ваколатдор ҳатман аз хешовандон бошад. Ҳадй (қурбонӣ), ки дар вақти ҳаҷ анҷом дода мешавад, агар аз талаботи ҳаҷ бошад, ба номи падари даргузашта анҷом дода мешавад, на ба номи шахси ваколатдор. Аммо агар ҳаҷ ба тарзи "ифрод" анҷом дода шавад, ҳадй (воҷиб) нест, магар дар сурате ки ваколатдор дар он маҳзурот (мамнӯъот)-е даст занад, ки барои онҳо фидя лозим мегардад; дар ин ҳолат фидя бар ӯ воҷиб мешавад.